DESKA TARASOWA Z DREWNA - RODZAJE I CECHY

Wielu specjalistów woli pracować z drewnem lokalnych gatunków, takich jak sosna, jesion, dąb, w ich oryginalnej formie. Dzięki temu projekt jest tańszy.

„W naszych zakładach nie stosujemy desek tarasowych z drewna krajowego bez wcześniejszej zaawansowanej technologicznie obróbki cieplnej. Taka podłoga nie nadaje się do użytku na zewnątrz, ma wysoki współczynnik wchłaniania wilgoci i niestabilną geometrię – mówi nasz ekspert. — Prawidłowo wysuszona, bezpiecznie osadzona, zabezpieczona antyseptycznym i ochronnym olejkiem sosnowym po roku będzie krzywa, po dwóch latach jej końce pękną, a tylna strona zacznie gnić po trzech latach. Biorąc pod uwagę te czynniki, trudno jest zagwarantować materiały i instalację.

Zatem niski koszt początkowy desek sosnowych z czasem prowadzi do dodatkowych kosztów materiałowych na prace naprawcze.

Wyjątkiem jest modrzew syberyjski, choć lubi „skręcać”, ale właściwy montaż pozwala zminimalizować ten czynnik. Jakość tego drewna jest bliższa gatunkom egzotycznym, dzięki czemu tarasy są piękne, niezawodne i trwałe.

W zależności od warunków, w jakich taras będzie w przyszłości użytkowany, drewno do jego wykonania powinno być mocne, odporne na wilgoć, niewrażliwe na wahania temperatury i światło ultrafioletowe. Takie właściwości ma materiał z egzotycznych gatunków drzew uprawianych w podobnych warunkach klimatu tropikalnego.

Egzotyka to duży temat wymagający osobnego artykułu. A tu krótko o najważniejszej rzeczy. Merbau, teak, palisander, meranti, bangkirai, aip są używane przez ludzkość od tysięcy lat. Na przykład teak jest tradycyjnie używany na pokładach jachtów, instrumenty muzyczne są wykonane z drzewa różanego, a elitarne meble z merbau. Dziś z tego naturalnego surowca zbierane są tarasy klasy premium.

Wiele gatunków drewna egzotycznego należy do klasy „ras żelaznych”, których żywotność przy odpowiedniej pielęgnacji sięga 50 lat. Procent absorpcji wilgoci przez materiał budowlany z tych drzew jest bliski zeru. Najczęściej nawet tonie w wodzie. Nie boi się grzybów, owadów, gryzoni. Praktycznie nie ma przypadków pękania końcówek.

Jedną z najcenniejszych cech tego drewna jest jego niepowtarzalny, elitarny wygląd. Głęboki kolor, bogata faktura, gładki wzór słojów wymownie o tym mówią.

„Jak każde drzewo, „egzotyki” wypalają się pod wpływem światła słonecznego. Dlatego należy go co roku zabezpieczać olejkiem ochronnym. Możliwe, że raz na 5-6 lat konieczne będzie przywrócenie za pomocą specjalnych środków. Taka konserwacja techniczna tarasu z „żelaznego drewna” pozwoli zachować jego idealny wygląd i maksymalnie przedłużyć jego żywotność.

Aby lokalne gatunki drzew nabrały właściwości technicznych „egzotycznych”, są one ulepszane, to znaczy ulepszane za pomocą pary wodnej o temperaturze 200 ° C. Jest to złożony proces produkcyjny, który zmienia właściwości fizyczne i chemiczne materiału.

Deska (podłoga) po takiej obróbce staje się mocna, odporna na zmiany wilgotności, poprawiają się jej właściwości termoizolacyjne. Obróbka termiczna chroni przed gniciem i pleśnią, a jednocześnie sprzyja ukazaniu się pierwotnej struktury drzewa.

Istnieją cztery opatentowane metody termicznej modyfikacji drewna. Najpopularniejszym z nich jest fińska technologia Thermowood. Polega na krótkiej obróbce drewna w atmosferze ochronnej pary wodnej w temperaturze od 185 do 212C.

W Polsce produkty zmodyfikowane w inny sposób nie są w ogóle prezentowane. W związku z tym nie ma sensu o nich rozmawiać, zwłaszcza że praktycznie nie znajduje to odzwierciedlenia w postaci gotowych produktów.

Podczas obróbki cieplnej prawie cała wilgoć odparowuje z drewna, struktura włókien staje się gęstsza. Zwiększa to twardość i zmniejsza współczynnik absorpcji wody, zwiększa biostabilność i stabilność geometrii.

Jednocześnie drewno staje się bardziej kruche, dlatego najważniejszym zadaniem hartowania jest utrzymanie równowagi pomiędzy głównymi i drugorzędnymi właściwościami drewna. Innymi słowy, możliwe jest ulepszanie drewna metodą modyfikacji termicznej tylko do czasu, gdy ulepszenia te zaczną odbierać mu zasoby wytrzymałościowe.

Na obrzeżach tego procesu z niemal każdego gatunku powstaje to samo drewno termiczne, które od ponad 20 lat doskonale sprawdza się w agresywnych środowiskach. W budowie tarasów najbardziej potrzebna jest sosna i jesion. Pierwsza ze względu na praktyczność i taniość, druga ze względu na jasny czekoladowy kolor i piękny wzór słojów rocznych na kroju.

— Mamy doświadczenie w reanimacji merbau, który stoi bez leczenia i pielęgnacji już około 10 lat. Nawet po tylu latach braku serwisu udało się osiągnąć praktycznie nowy stan tarasu. Dlatego jeśli wolisz naturalne drewno, a budżet pozwala na zastosowanie materiałów premium, wybierz gatunki egzotyczne. Nigdy tego nie pożałujesz.

— Sosna termiczna ma złocisty kolor, mocną strukturę, bioodporność i trwałość, ale ma jeden słaby punkt — drewno jest dość miękkie. Wytrzyma kobiece obcasy i pazury zwierząt domowych, jednak ciągnięcie ogrodowej sofy grozi zadrapaniami. Dlatego nie powinieneś testować wytrzymałości swojego termalnego tarasu sosnowego.

— Mam całkowicie stronniczy stosunek do termo jesionu. Wizualnie ten materiał jest niemal idealny – piękny, mocny, twardy, trwały – i ma adekwatną cenę.

Aksamitna konsystencja, głęboki brązowy kolor, wyraźne linie, to wszystko wygląda naprawdę drogo. Jeśli narysujemy analogię z samochodami, to tworzywo termoplastyczne to „Mercedes”. Prawidłowo zmodyfikowana i przetworzona termo jesion wytrzyma ponad 30 lat jako pokrycie tarasu na zewnątrz. Ale jak każde inne drzewo, jesion wypali się i szarzeje, poza tym jego końce trochę pękają. Nie da się obejść bez konserwacji.